همه روح ها در دستان امن عشق اقامت دارند تا زمانی که مرگ آنها را نزد خدا

به عالم بالا ببرد.

رویا  

من باتو زنده بودم اما خبر نداشتی ...

رویا

ای دل به فراموشی او عادت کن

افسانه ما لیلی و چون مجنون شد

رویا

...

و... رویا

من که نیستم خسته از دیدار تو

خسته ام از بازی گردون تو ... 

رویا

بیشتر آدمها با عشق بیگانه اند. کسانی که عشق را تجربه می کنند؛ در سکوت و آرامشی ژرف غوطه ور می شوند.

همین سکوت و آرامش است که آنها را با روح شان مانوس می کند. اگر با روح خود انس بگیری عشق تو دیگر یک رابطه نیست. بلکه سایه ایست که تو را در همه جا همراهی می کند. عشق به کسی یا چیزی محدود نمی شود. 

رویا

وقتی برگ های پائیز را زیر پاهایت له می کنی،

یادت باشد

روزی بتو نفس هدیه می کردند...

رویا

به آنان که پائیز را دوست ندارند بگو:

پائیز همان بهاریست که عاشق شده است ...

رویا

و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد ...

رویا